Een meisje genaamd Lisa

Een meisje genaamd Lisa, 17 jaar, vermoord.  Een jongen van 22, bewoner van een COA, zou zijn opgepakt. De media grijpen het verhaal met beide handen aan. Overal koppen. Overal emoties. Een nieuwe aandachtscampagne. Heel Nederland is in rep en roer. Logisch! Er is iemand het leven ontnomen.

En toch wringt er iets. Want wat gebeurt er? Het nieuws barst los op allerlei kanalen. En precies dát is wat me verbaast. Want normaal gesproken: als het een asielzoeker betreft, dan gaat de mediaklep meestal dicht. Negatieve verhalen over het COA of haar bewoners worden vaak zo klein mogelijk gehouden. Er wordt opvallend vaak gesproken over ‘incidenten’ en gezwegen of gebagatelliseerd wanneer een dader een asielzoeker is. Het past immers niet in het gewenste verhaal. Deze media aandacht, dit nieuws past niet lekker in het plaatje van ‘we hebben meer opvang nodig’. Het botst met het beleid om steeds meer mensen Nederland binnen te halen. Of toch niet?

De grote vraag wat mij betreft is: waarom nu wél die enorme golf van aandacht? Wordt de dood van een onschuldig meisje misbruikt/ingezet om nóg meer angst te zaaien of om zogenaamd aan te tonen dat er ‘meer veiligheidsmaatregelen’ nodig zijn zodat er een controlestaat opgetuigd kan worden of om burgers nóg verder tegen elkaar op te zetten? Verdeel en heers is namelijk al eeuwen de makkelijkste truc van de macht.

Wie zegt me dat de dood van een onschuldig meisje niet weer als propaganda misbruikt wordt? Want één ding is zeker: de overheid gooit haar eigen narratief toch nooit zomaar te grabbel? Als een verhaal zó breed uitgemeten wordt, dan moet er naar mijn idee iets achter zitten. Dit dient een doel. Maar welk?

Er zijn namelijk zóveel Lisa’s. Slachtoffers van misbruik, van geweld, van moord. Maar die verhalen verdwijnen vaak in de marge, halen de krant niet, krijgen geen talkshowtafel, geen landelijke verontwaardiging. Hun namen worden nauwelijks genoemd. Hun pijn wordt amper gehoord. Waarom zij niet en Lisa nu wel? Wie bepaalt welke levens wél een schreeuw krijgen en welke levens een voetnoot blijven?

En intussen? Intussen is er een onschuldig meisje van 17 gedood. Haar is het leven ontnomen. Haar toekomst gestolen. En met het leven en de toekomst die haar is ontnomen, ook dat van haar ouders en overige familieleden. En wie draait op voor de kosten die gemaakt moeten worden vanwege de dader? Jij en ik. De belastingbetaler. Als hij al wordt vastgezet straks, kost het de maatschappij jarenlang geld vanwege zijn verblijf in een gevangenis, waar hij zorg, eten, een hersteltraject en bescherming krijgt. Wie weet later toestemming om in Nederland te blijven. Waarom zouden wij, jij en ik, betalen voor iemand die onze veiligheid bedreigt en iemands dochter van 17 het leven ontneemt?

De enige plek waar hij zou moeten zijn, is zijn land van herkomst. Dáár hoort hij de consequenties te dragen van zijn daad hier. 

De echte vraag die slechts weinigen hardop durven te stellen is: Worden wij nu verdrietig gemaakt, boos gemaakt, tegen elkaar opgezet of vooral bespeeld? Als wij al worden bespeeld, is dit spel vele malen groter dan Lisa alleen.

Het gaat over vertrouwen in een overheid die constant selectief nieuws laat uitvergroten of wegmoffelt.
Het gaat over een maatschappij die leert te slikken wat er voorgekauwd wordt.
Het gaat over een maatschappij die niet mag vragen: waarom juist dit verhaal, waarom nu, waarom zo groot?

Als burgers moeten we wakker blijven. Want ieder verhaal dat zóveel aandacht krijgt, terwijl andere net zo schrijnende gebeurtenissen nauwelijks, verdient wantrouwen. 

Blijf alert, blijf kritisch.