Corruptie in Nederland is niet schreeuwerig, maar stil, geraffineerd en keurig in pak

Wie eenmaal geproefd heeft van verboden macht, wil die nooit meer loslaten. Het is een oud patroon, maar overduidelijk zichtbaar in ons land. Corruptie gaat niet altijd gepaard met knuppels of coups, maar kan ook met benoemingen, baantjes en een glimlach voor de camera. En telkens weer zien we dezelfde gezichten terugkeren.

Neem Kajsa Ollongren. Oud-minister van D66, weggegaan uit Den Haag, zogenaamd ‘teruggetreden’. Maar een jaar later duikt ze doodleuk weer op. Dit keer als speciale vertegenwoordiger voor mensenrechten in Brussel. Een invloedrijke functie, netjes achter de schermen geregeld. Alsof je eenmaal gezeten op het pluche een abonnement hebt op macht dat je nooit meer hoeft op te zeggen.

Of Alexander Pechtold. We dachten dat hij politiek ‘vermoeid’ was en zich had teruggetrokken in de luwte als algemeen directeur van het CBR. Maar nee hoor, ineens is hij burgemeester van Delft. En alsof dat nog niet genoeg is, trouwde hij onlangs doodleuk met Anna Sophia Posthumus. Een vrouw die jarenlang voor D66 werkte en nu (toevallig) directeur is bij de Rijksvoorlichtingsdienst, dé plek waar de communicatie van de minister-president en het Koninklijk Huis wordt geregisseerd. Macht en invloed, gezellig in huiselijke kring.

Posthumus zelf? Niet zomaar een partner, maar iemand die jarenlang meedraaide in de coulissen van Justitie, Veiligheid en de NCTV. En nu dus dé spil in de communicatie van de hoogste macht in ons land. Toeval? Natuurlijk niet. Het is de perfecte illustratie van hoe macht niet verspreid wordt, maar geconcentreerd blijft in dezelfde kringetjes, bij dezelfde mensen, die elkaar altijd weer de hand toespelen.

Mark Rutte dan? Na dertien jaar premierschap stapte hij zogenaamd uit politiek. Toch zit hij nu zeker niet zonder invloed als NAVO-secretaris-generaal.

En dit zijn nog maar vier recente voorbeelden. Het rijtje is echter eindeloos. Machthebbers die zogenaamd vertrekken maar altijd weer terugkomen. Alsof er in Nederland maar een handvol mensen is die gekwalificeerd zijn om ons land te ‘leiden’. Wie eenmaal geproefd heeft van macht, laat het niet meer los en wordt zelfs constant beloond met nóg meer invloed. Ongeacht hoeveel schade je het land hebt toegebracht.

Corruptie in Nederland is niet schreeuwerig, maar stil, geraffineerd en keurig in pak. Het gaat niet om geld in koffertjes, maar om stoelendans in achterkamers. En iedere keer als we denken dat iemand verdwenen is, komt dezelfde naam weer bovendrijven. Niet omdat ze de beste zijn. Niet omdat ze de juiste zijn. Maar simpelweg omdat ze al onderdeel zijn van de club.

Wie macht eenmaal proeft, raakt eraan verslaafd. En zolang wij het blijven slikken, blijft de corruptie groeien tot het bizarre vormen aanneemt en duidelijk laat zien voor wie durft te kijken dat onze democratie alleen nog maar een façade is. Sterker nog, onze ‘democratie’ of wat wij ervan moeten begrijpen, is al lang niet meer.

Dit is het politieke theater van Nederland: waar macht zogenaamd ophoudt bij vertrek/ontslag, maar zichzelf telkens opnieuw op het podium zet.

Blijf alert, blijf kritisch.