De Gouden glijbaan van Den Haag

In het leven van de ‘gewone’ burger is het heel simpel: neem je zelf ontslag, dan krijg je niks. Geen WW, geen uitkering, geen bijstand, geen cent. Jij wilde weg, dus los het zelf maar op. Zo werkt het voor iedereen behalve voor ministers, staatssecretarissen, burgemeesters, commissarissen van de Koning, gedeputeerden of wethouders. Voor hen geldt de in 1969 bedachte APPA: Algemene Pensioenwet Politieke Ambtsdrager. Geen complottheorie, geen geheim, wel schaamteloos. Een publieke wet te lezen op overheidssites. 

Neem je als politicus (zoals nu Omtzigt) zelf ontslag, maakt niet uit waarom, vrijwillig, uit schaamte, omdat je je handen te vuil hebt gemaakt, of juist niet (te) vuil wilt maken, omdat je leugens meer en meer zichtbaar worden, of omdat je geen zin meer hebt om toneel te spelen, dan krijg je wachtgeld. Je mag maandenlang wachten. Soms zelfs jaren wachten. Zonder iets te moeten doen tijdens het wachten. Nou ja in theorie heb je een sollicitatie’plicht’. Maar (natuurlijk) is er veel minder controle dan bij ‘gewone’ werklozen.

Niet aanvragen, niet hopen, geen trajecten, geen controle. Je krijgt ‘gewoon’ een flinke smak geld om ‘tot rust te komen’ of ‘de volgende stap te overwegen’. Wat in de politiek meestal betekent: je krijgt een goedbetaalde baan bij een of andere lobbyclub of andere overheidsinstantie op een presenteerblaadje aangeboden. Een baan waarvoor je als minister nog nét even wat gunstige regeltjes hebt doorgedrukt.

Vergelijk dat eens met de ‘gewone’ werknemer. Als hij of zij zélf ontslag neemt? Dan houdt het op. Geen vangnet, geen handdruk, geen gouden parachute. Gewoon: dag inkomen, veel succes ermee.

Een kamerlid verdient in 2025 zo’n € 8.800 bruto per maand, exclusief onkostenvergoedingen. Neem daar 80 % van: dat is € 7.040 bruto per maand wachtgeld. In één jaar komt dat neer op ruim € 84.000. Voor drie jaar wachtgeld zit je dan op een kleine € 240.000. Voor niks doen euh ‘voor het oriënteren op een volgende stap’.

En dat allemaal gefinancierd met belastinggeld van mensen die zelf misschien dubbele diensten of extra nachtdiensten draaien om het hoofd boven water te houden, om de veel te hoge energiekosten en zorgverzekering te betalen, of naar de voedselbank moeten enz.

Maar hé, politici zijn natuurlijk bijzonder. Zij hebben zich opgeofferd. Voor het land. Voor jou. Daarom verdienen ze blijkbaar iets extra’s. Een zachte landing. Een gouden glij-baan naar een volgend verdienmodel. Ik snap wel waarom hún pensioenstelsel niet op de schop moet maar wel dat van de ‘gewone’ burger.
Ondertussen kijken we toe hoe politici onze zuurverdiende miljoenen laten verdampen, verkeerde beslissingen nemen, wetten invoeren waar niemand op zit te wachten. 

Wat een ‘mooi’ systeem. Voor hen dan. Want als ‘gewone’ burger moet je niet denken dat je ook maar iets cadeau krijgt. Jij krijgt hooguit een folder van het UWV en een hoop stress, misschien zelfs een ziekte.

Conclusie:
Of je nou faalt, liegt, opstapt of blijft plakken als kauwgom onder het pluche, in de politiek is er altijd een vangnet. De burger? Die is zelf het net. Alleen dan eentje zonder mazen. Maar goed, ‘zo werkt het nou eenmaal’. (H)eerlijk, toch?

Blijf alert, blijf kritisch.