Menselijk of onmenselijk?

Menselijk is wie kan voelen en luisteren.

Wie durft te twijfelen.

Wie verantwoordelijkheid neemt voor woorden en daden.

Wie ziet dat achter elke mening, elke fout en elke vraag een mens schuilgaat.

Menselijkheid zit niet in gelijk krijgen, maar in waardigheid bewaren. Juist wanneer het schuurt.

 

Onmenselijkheid is geen identiteit en geen etiket.

Het is gedrag.

Het ontstaat wanneer we ophouden de ander als mens te zien.

Wanneer we reduceren tot labels, iemand wegzetten of het gesprek vervangen door veroordeling.

Niet uit slechtheid, maar vaak uit angst, onmacht of verwarring.

 

Alles daar omheen — links, rechts, kleur, cultuur, afkomst — is bijzaak.

Ruis.

Maar die ruis wordt eindeloos opgeblazen. Want zolang we ons bezighouden met wie de ander is, hoeven we minder te kijken naar wat er daadwerkelijk gebeurt. En vooral niet naar wat ons tegen elkaar opzet en uit elkaar drijft.

 

Bij wij tegen zij.

Want mensen die tegenover elkaar staan, vinden elkaar niet. Ze zijn te druk met verdedigen, aanvallen en hun gelijk halen.

 

Uiteindelijk komt het hierop neer: zie je de ander als mens of niet?

Zolang we dat onderscheid blijven negeren, blijven we discussiëren over bijzaken.

Als we dat onderscheid wél durven maken, ontstaat er iets gevaarlijks voor het systeem: bewustzijn.

 

Niet alles is relatief. Niet alles is een mening.

Menselijkheid is geen ideologie, geen kamp, geen standpunt.

Het is een keuze die we elke dag opnieuw moeten maken in hoe we spreken, luisteren en reageren.

 

Echte verandering begint niet met winnen of overtuigen, maar bij elkaar weer herkennen als mens.

 

Stel elkaar twee eenvoudige vragen: hoe zie jij dit, en waarom?

Niet om het eens te worden, maar om elkaar weer als mens te blijven ontmoeten.