Angst is het goedkoopste beleidsinstrument

 

Maar wie profiteert er eigenlijk van toenemende criminaliteit?

Criminaliteit is chaos. En chaos is politiek goud.

 

Want waar angst groeit, neemt de weerstand af.

Waar onveiligheid heerst, wordt controle verkocht als redding.

Niet omdat het probleem wordt opgelost, maar omdat het bruikbaar is.

 

Meer criminaliteit betekent:

– meer bevoegdheden

– meer camera’s

– meer registraties

– meer uitzonderingen ‘voor onze veiligheid’

– minder privacy, minder nuance, minder vrijheid

 

En dat alles verpakt in zorgzame taal:

Noodzakelijk.

Tijdelijk.

Onvermijdelijk.

 

En de meeste burgers doen intussen precies wat de bedoeling is: niet nadenken over oorzaken, maar begripvol over de maatregelen. Niet vragen waarom het escaleert, maar eisen dat de overheid ‘harder optreedt’.

 

Wie twijfelt, is naïef.

Wie kritiseert, ‘neemt criminelen in bescherming’.

Zo wordt criminaliteit geen falen van beleid, maar rechtvaardiging van beleid.

 

Het gekke? Of toch ook weer niet.

Hoe groter het probleem, hoe sterker de roep om regels.

Hoe sterker de regels, hoe afhankelijker de burger.

En hoe afhankelijker de burger, hoe makkelijker te sturen.

 

Is dat toeval?

Of is het bewust?

 

Want echte oplossingen zoals investeren in gemeenschap, verantwoordelijkheid, cultuur, opvoeding, consequent recht zijn traag, complex en weinig mediageniek.

Angst daarentegen is snel. Hard. Verkoopbaar.

 

Dus ja. Het zou kunnen dat criminaliteit niet bestreden wordt, maar juist benut. Niet om jou te beschermen, maar om jou te laten instemmen.

Niet met minder misdaad.

Maar met meer macht.

 

En wie dat hardop zegt, krijgt het bekende etiket.

Want niets is zo gevaarlijk voor een systeem als een massa die doorheeft dat angst een beleidsinstrument kan zijn.