Noem mij maar ouderwets

Ik ben voorstander van het omarmen van conservatieve waarden omdat het voor mij de meest wezenlijke keuzes in mijn leven heeft bepaald.

Na de stille geboorte van onze tweeling kwam er opnieuw nieuw leven in ons gezin: een dochter en later een zoon. Intens dankbaar waren we voor hen. Zo dankbaar, dat ik voor geen goud hun opvoeding uit handen wilde geven. Ik wilde 24/7 bij ze zijn. Zien hoe ze groeien. Hun eerste woordjes horen, hun eerste stapjes meemaken, hun verdriet troosten en hun dromen voeden.

Op het schoolplein voelde ik me soms kleiner dan andere moeders. Zij leken een ‘interessanter leven’ te hebben met flitsende banen, agenda’s vol afspraken, altijd onderweg, druk, druk, druk. En ik? Ik stond daar in mijn eenvoud, af en toe zelfs  denkend: ben ik wel genoeg?

Maar tegelijkertijd voelde ik ook hoe dankbaar en rijk ik eigenlijk was. Want ik hoefde mijn kinderen niet naar de opvang, niet naar een gastouder, niet naar opa en oma te brengen omdat ik zélf voor een ander moest werken. Ik was er. Altijd. Ja, soms zelfs tot vervelends toe wat onze dochter betreft.

Natuurlijk werkte ik ook, voor ons eigen kantoor, gewoon een trap af in ons eigen huis. Het was soms pittig, telefoontjes plegen, klanten ontvangen en werken voor ons eigen financiële kantoor met makelaardij terwijl er opgroeiende kinderen door het huis scharrelden. Maar wat was het een zegen dat ik dat samen met mijn man kon doen. Werk en gezin verweven, zonder te hoeven kiezen voor het één of het ander.

Heel eerlijk gezegd weet ik niet of ons leven precies zo was verlopen als we onze tweeling níét waren verloren. Hun verlies tekende ons, maar maakte ons ook vastberadener. Vastberaden om het leven dat ons opnieuw gegeven werd, volledig zelf te dragen en te koesteren.

Terugkijkend denk ik nu: de keuze om zélf onze kinderen op te voeden was misschien wel de meest conservatieve en tegelijk meest waardevolle keuze die we konden maken in een maatschappij die ook toen al vond dat alles uitbesteed moest worden.

En dat is precies waar het volgens mij wringt. Ons is wijsgemaakt dat we moeten rennen, altijd sneller, altijd verder, in die eindeloze ratrace. Dat het modern is om te werken en een ander te betalen om onze kinderen op te voeden. Maar wat is er vooruitstrevend aan het uit handen geven van de basis die een mens vormt?

Voor mij ligt de echte vooruitgang in het bewaken van onze oerwaarden – die raken aan wat écht fundamenteel is. Iets dat diep onder alle lagen van tijd, mode en maatschappelijke druk verborgen ligt. Een oergevoel, een basisprincipe dat niet uitwisselbaar of vervangbaar is: je kinderen zélf opvoeden, aanwezig zijn, verantwoordelijkheid dragen.

Dát is de echte rijkdom. Het echte fundament. Aanwezig zijn bij hun eerste woordjes. Hun eerste stapjes meemaken. Troosten, begeleiden, hun dromen voeden.

En ja, ik weet dat dit niet voor iedereen haalbaar of wenselijk is. Maar ik zou het zó weer doen. Omdat de kern van conservatieve waarden niet stoffig of ouderwets is, maar gaat over het besef dat sommige dingen niet inwisselbaar zijn. Tijd met je kinderen. Het fundament van een gezin. Het leven delen in zijn volle eenvoud en zijn volle diepte.

Ik zie dat niet als beklemmend. Ik zie dat als rijkdom. Als vrijheid. Als verantwoordelijkheid nemen waar het er écht toe doet. Ik ben van mening dat er geen enkele carrière, bonus of leaseauto is die kan tippen aan de rijkdom van een kind dat thuiskomt en weet: jij bent er. Altijd.

Blijf alert, blijf kritisch.