2021 nooit meer!
Het begon nog relatief stil. De straten waren leeg, winkels gesloten, handen werden kapot gewassen en mensen begroetten elkaar alsof ze elkaar elk moment konden besmetten. ‘Nog even volhouden,’ werd gezegd. Twee weken werden maanden. Maanden werden een levensstijl. ‘Tijdelijk’ bleek een rekbaar begrip.
Regels die tot dan ondenkbaar leken, kende iedereen al snel uit het hoofd:
Houd afstand.
Blijf thuis.
Werk thuis.
Vermijd contact.
Raak niets aan.
Hoest in je elleboog.
Test jezelf.
Test opnieuw.
Wacht op de uitslag.
De 1,5 meter werd bijna heilig verklaard.
Stickers op de grond vertelden mensen hoe ze moesten lopen.
Kuchschermen verschenen overal alsof de samenleving plots uit plexiglas bestond.
Mondkapjes verdwenen niet meer uit het straatbeeld.
Eerst ‘niet nodig’, daarna verplicht.
In winkels.
In het openbaar vervoer.
Op scholen.
Op luchthavens.
In restaurants, behalve als je zat.
Een stukje stof was ineens een politiek statement geworden.
De horeca ging dicht.
Net als niet-essentiële winkels.
Toen weer open.
Toen weer dicht.
Ondernemers zagen hun inkomstenbron, hun pensioen, hun levenswerk ten gronde gaan.
Om 19:00 uur zaten steevast miljoenen mensen aan de tv gekluisterd. Grafieken, besmettingscijfers, ziekenhuisopnames, R-waardes. Nieuwe woorden werden normaal taalgebruik. Toch werd geroepen: Niet normaal maken wat niet normaal ís!
En toen kwam de avondklok.
Een woord dat jarenlang klonk als iets uit oorlogstijd. Plots mocht niemand zonder reden nog naar buiten na een bepaald uur. De stilte op straat voelde onnatuurlijk en onheilspellend.
Het normale leven werd op de klok stilgezet.
Ondertussen verschenen de eerste spuitjes.
Mouwen werden moedig opgestroopt.
Mensen deelden trots hun prikfoto’s online.
Anderen twijfelden.
Sommigen wilden wachten.
Maar langzaam veranderde ‘vaccineren’ van een vrije medische keuze in een verplicht maatschappelijk toegangsbewijs.
De QR-code voor de gedegradeerde mens, een product met code.
Een klein vierkantje op je telefoon bepaalde ineens of je wel of niet:
een restaurant binnen mocht,
naar een concert kon,
mocht reizen,
een bioscoop mocht bezoeken,
of simpelweg ergens welkom was.
Mensen scanden elkaar bij de ingang van het dagelijks leven.
Families kregen discussies aan de keukentafel.
Vriendschappen liepen (soms onherstelbare) scheuren op.
Vrijheid tegenover veiligheid.
Solidariteit tegenover dwang.
Angst tegenover wantrouwen.
Officieel was het vrijwillig, praktisch werd je verplicht.
Scholen gingen open, dicht en half open.
Kinderen kregen online les vanuit slaapkamers.
Studenten zagen hun studietijd veranderen in Zoom-schermen en digitale colleges.
Teststraten werden een normaal onderdeel van de infrastructuur.
Zelftesten en mondkapjes lagen naast de tandpasta in de supermarkt.
En boven alles hing voortdurend hetzelfde gevoel:
onzekerheid, angst.
Iedere nieuwe variant bracht nieuwe regels.
Het voelde onwerkelijk hoe snel de wereld veranderde.
Hoe normaal uitzonderlijke maatregelen werden.
Hoe een samenleving zich zonder morrelen aanpaste aan iets wat onmenselijk was.
2021 was niet alleen een jaar van een virus.
Het was een jaar waarin controle, angst, gehoorzaamheid, verdeeldheid, hoop en vermoeidheid allemaal tegelijk en door elkaar liepen.
Fast forward naar 2026. Nieuwe virusmeldingen, nieuwe waarschuwingen, opnieuw onrust in het nieuws. De vraag die voor veel mensen blijft hangen: hebben we écht iets achter ons gelaten, of zijn we vooral gewend geraakt aan het idee dat het elk moment opnieuw kan beginnen?
Blijf alert, blijf kritisch.
Blijf alert, blijf kritisch.
Petra ♥
Deel:
Meer blogs
december 16, 2025
2 gedachten over “2021 nooit meer!”
Helemaal eens en weet je ik kan er alleen maar om lachen. Wat een slecht theater. Nooit meer. Ik leef en blijf dat op mijn eigen wijze doen.
Ja Petra, de geschiedenis herhaalt zich in meerdere vormen, en het gros gaat gewoon stilzwijgend akkoord met wat er weer wordt opgedragen. Zodra de angst voor herhaling weg ebt, planten ze wel weer een nieuwe angstboom. Ik sta vierkant achter jouw blogs..hopelijk zullen van velen de ogen geopend worden en mèér kritisch en alert worden