Het leven is te moeilijk als jij te gemakkelijk bent

We geven steeds meer uit handen. Omdat het kan. Niet omdat het moet.
We laten denken, doen, beslissen, regelen, filteren, voorspellen, beoordelen, opstarten en afsluiten over aan iets dat geen idee heeft wat het is om mens te zijn.

Scheelt tijd, zeggen we.
Slim, zeggen we.
Efficiënt, zeggen we.
Toekomstbestendig, zeggen we.

Tot het moment dat de mens zelf ineens niet meer in het script past.
Dan hapert het systeem. Of erger nog: jij haper­t.
Jij bent te warrig. Jij bent te langzaam. Jij bent te onhandig.
Of gewoon… te echt.
Maar jij verliest de controle.
En dan ben je overgeleverd aan een systeem.
En verloren.

Elke ‘smart’ oplossing maakt ons dommer.
Elke handeling die je uitbesteedt aan technologie, is een spier die je afbreekt.
Fysiek. Mentaal. Moreel.

We noemen dat gemak. Vooruitgang.
Maar is het niet eigenlijk geleidelijke zelfuitvlakking?
Ruilen we niet onze autonomie in voor comfort?
Zeggenschap voor gemak?
En vrijheid… voor voorspelbaarheid?

We bouwen systemen die geen ruimte laten voor misverstanden.
Voor twijfel.
Voor gevoel.

We zijn gaan geloven dat techniek neutraal is.
Maar techniek kent geen nuance.
Geen empathie.
Geen gezond verstand.
Alleen codes.
En als jij buiten die codes functioneert… dan val je buiten de nieuwe wereld orde.

We zijn niet bezig met vooruitgang.
We zijn bezig met afschaffing.
Van onszelf.

We laten ons denken lekker makkelijk over aan AI, ons gevoel aan een app, onze keuzes aan een algoritme.
En noemen dat dan leven.
Ik noem het jezelf deleten uit je eigen bestaan.

We zijn zo comfortabel geworden met gemak dat we geen weerstand meer verdragen.
Geen vertraging.
Geen foutje.
Geen frictie.
We willen vloeiend leven, maar vergeten dat juist schuring betekenis geeft.

We verwarren gemak met vooruitgang.
Controle met comfort.
Techniek met trouw.

Totdat je uitglijdt over je eigen gemakzucht.
Totdat je, op het moment dat je zelf moet handelen, niet meer weet hóé.
Totdat je systeem hapert. Je stem faalt. Je niet wordt herkend.
Totdat je ontdekt dat gemak niet per se het leven beter maakt.
Alleen maar gladder.
Gevatter.
Gevoellozer.

Het leven is geen script.
Geen algoritme.
Geen app.
Het leven is chaos, frictie, hapering en juist daarin schuilt menselijkheid.

Je dacht dat technologie je dienaar was. Maar je bent allang de lakei.

Want dát is wat er gebeurt als je leven een afstandsbediening wordt.
Als je alles laat automatiseren, behalve je bewustzijn.
Als je liever opgevolgd wordt door een script dan dat je zelf nog denkt.

Tot slot deel ik graag mijn lijfspreuk sinds vele jaren:
Het leven is moeilijk als jij te gemakkelijk bent.

Blijf alert, blijf kritisch.