Schrap Rutte!

Het wordt tijd dat M@rkie R. massaal uit onze herinnering wordt gewist. Vind ik. Niet omdat we moeten vergeten wat hij deed, nee absoluut niet! Maar omdat hij het simpelweg niet waard is om herinnerd te worden. Hij verdient géén actieve herinnering. Net zoals hij dat met zoveel zaken deed.

Rutte was/is geen leider maar een manager van afbraak.
Een gladde archivaris van politieke schadebeperking, die bij elk debacle zijn standaardzin paraat had:
‘Ik heb daar geen (actieve) herinnering aan.’

Want herinneringen zijn lastig.
Ze houden je verantwoordelijk.
Ze confronteren je met wat je beloofd hebt.
Wat je genegeerd hebt.
Wat je kapot hebt gemaakt.

En dus herinnerde M@rkie R. zich niets.
Niet de afspraken.
Niet de memo’s.
Niet de mensen die hij beschadigde.
Niet de wet die hij opzij schoof.
Niet het volk dat hij zou moeten beschermen.

‘Als het politieke redenen uitkomt, schuif ik de wet aan de kant.’
Geen verspreking. Geen foutje. Een bekentenis.

Maar ook: ‘Ik heb gelogen, maar naar beste eer en geweten.’ Wat bedoelt hij hier precies mee denk jij?

En terwijl Nederland nog steeds worstelt met toeslagen, aardbevingen, zorgcrises, woningnood, prijsstijgingen en (veel) meer, was (en is) hij druk bezig met het gladstrijken van zijn imago, het verdedigen van het onverdedigbare en het wegpoetsen van waarheid als het politiek even niet uitkwam.

Wat in andere landen een stille staatsgreep zou heten, noemen we in Nederland de ‘Rutte-doctrine’: geen bestuursstijl, maar een verdedigingsmechanisme dat macht veiligstelt door transparantie te mijden, verantwoordelijkheid systematisch te ontlopen en herinneringen selectief uit te wissen. Een systeem waarin ‘niet weten’ gelijkstaat aan ‘niet verantwoordelijk zijn’.

Referenda? Genegeerd.
Beloftes? Gebroken.
Kiezers? Gedegradeerd tot obstakels.
Het land? Uitgekleed.
De burger? Uitgeknepen.
De wet? Uitgehold.
De leugen? Pragmatisch leiderschap.

M@rkie R. was geen premier voor Nederland, hij was premier van Vergetelheid.
Hij laveerde tussen lobby, mediaframe en de waan van de dag.

En als straks het boek wordt geschreven over zijn jaren als premier, moet het niet op de geschiedenisafdeling liggen maar bij fictie. Of bij misdaad.

Want wie jarenlang aan de knoppen zit en keer op keer kiest voor macht boven moraal,
voor vergetelheid boven verantwoordelijkheid, voor het buitenland boven zijn eigen bevolking verdient geen standbeeld.

Die verdient stilte.

Niet als eerbetoon, maar als ontwaking. Zodat we beseffen wat we (ook) nooit mogen vergeten.

Blijf alert, blijf kritisch.