Waarom zou je iemand met ‘Vdf’ in de naam serieus nemen?

Die reactie kreeg ik op één van mijn posten. Het raakt mij als mens niet meer, want wat mij betreft zegt dit meer over de afzender dan over mij. Toch wil ik er mijn visie op geven. Voor alle mensen die ook Vdf in hun naam hebben staan. Oh ja, het betekent overigens: Van de familie.

Als woorden wringen, als ze schuren tegen overtuigingen of geloofssystemen, dan is het vandaag de dag wel zo comfortabel om de boodschapper verdacht te maken. Dat ik woorden schrijf die iets in je losmaken, is blijkbaar minder relevant dan het feit dat er drie letters in mijn naam staan die jou niets zeggen. Of juist te veel. Je gaat niet in op mijn boodschap, maar op iets dat er niet toe doet, zoals drie letters in mijn naam. Want als je de mens niet kunt weerleggen, richt je je maar op de persoon/verpakking.

Welkom in de tijd van schijnargumentatie.
Waar het gewicht van een zin niet telt, maar de afzender.
Waar we niet meer lezen wat er staat, maar wie het zegt.
En als dat iemand is met ‘Vdf’ in de naam, dan is het blijkbaar gelijk klaar.
Gesloten. Ongeldig. Onserieus.
Net als wanneer mensen je racist, complotdenker of wappie noemen.

Maar weet je wat het ironische is?
Sinds ik ben gaan begrijpen wat het verschil is tussen een mens en een persoon, vecht ik met mijn eigen vocabulaire.
Want ja, juridisch zijn jij en ik een ‘persoon’, handig voor contracten, instanties en belastingaangiftes.
Wat vergeten wordt, is dat boven elke persoon een mens staat.
En juist dat woord ‘mens’ lijkt steeds ongemakkelijker te worden.

Het klinkt ruw. Ongefilterd.  Een woord dat in spreektaal vaak niet liefdevol klinkt
‘Mèns, doe normaal.’
‘Mèns, hou toch op.’
Alsof het een verwijt is.
Alsof het zijn van een mens iets gênants is.
Alsof het gebruik van dat woord vooral wordt ingezet op momenten dat het (l)even niet uitkomt.

Tegelijkertijd is in taal en systeem veel ‘persoonlijk’. Persoonsgegevens, persoonsgebonden, persoonsnummer, persoonlijke voorkeur. Het klinkt in mijn oren allemaal zo afstandelijk, zo bureaucratisch, zo overheidsgeaccepteerd. En dat klopt helemaal in ons systeem: Een persoon heeft een dossier. Een BSN. Een profiel. Maar geen ziel.

Maar probeer eens zonder dat woord te functioneren in deze taal.
Want zeg je dan ‘mensgegevens’?
Of ‘NAW-gegevens’?
Of gewoon: ‘Stuur me even wat je naam, adres en woonplaats is, als medemens zijnde’?
Klinkt wat omslachtig.

Taal is zo verweven met systeemdenken, dat je jezelf constant moet herprogrammeren.
En dat is lastig, zeker als de omgeving liever oordeelt dan doorvraagt.

Want dat is wat er gebeurt in een tijd waarin de afzender zwaarder weegt dan de inhoud.
Waarin een kritische gedachte onderuit mag worden gehaald omdat die wordt uitgesproken door ‘de verkeerde’.

De taal zelf draagt het conflict in zich.
Tussen menselijkheid en systeem.
Tussen voelen en functioneren.
Tussen bestaan en geregistreerd staan.

Dus als jij liever niet naar iemand luistert met ‘Vdf’ in de naam:
Helemaal prima.
Deel dan vooral geen woorden van mij.
Laat ze langs je heen waaien als slechte adem.

Maar besef wel dat zegt meer over jouw behoefte aan etiketten dan over mijn vermogen tot zinnigheid. En dat je met je geloof misschien wel liefde predikt, maar ondertussen iemand veroordeelt op drie letters in een naam.

En als dát jouw criterium voor waarheid is…
Tja.
Dan hoop ik voor jou dat jouw waarheid voortaan alleen nog uit Schoof, Rutte of Timmermans komt.
Zonder toevoeging.
Zonder rafelrand.
En vooral zonder Vdf.
Want dát is pas betrouwbaar.

Blijf alert, blijf kritisch.